09 28
“Włatcy móch” to animowany serial tylko dla widzów dorosłych. “Włatcy móch” są emitowani w dwóch wersjach. Dzieje się tak, dlatego że serial “Włatcy móch” jest bardzo odważnym pomysłem. Jedna wersja jest ocenzurowana, druga zawiera treści wulgarne. Dialogi w serialu “Włatcy móch” przeprowadzane są młodzieżowym slangiem. Tytuły odcinków “Włatcy móch” celowo są pisane z błędami ortograficznymi a wypowiedzi bohaterów “Włatcy móch” są niepoprawne. Nauczycielka z “Włatcy móch”, pani Frau mówi z wyraźnym akcentem zabużańskim.
09 14
Syntezator taki zastępował właściwie całe studio elektroniczne. Mieścił się w jednej obudowie i pozwalał na pracę bez konsolety. Jego wyjście audio mogło być podłączone wprost do wejścia rejestratora wielośladowego lub do standardowego wejścia wzmacniacza np. dla kontroli słuchowej bieżącego brzmienia syntezatora.
Kariera Roberta Mooga i jego syntezatorów przypomina dawne kariery wynalazców z XIX wieku. W roku 1952 młody licealista z Bronxu, któremu wróżą karierę pianisty, zainteresowany elektroniką rekonstruuje w swoim warsztacie instrument Theremina, aeterophon. Kilka lat później postanawia stworzyć sobie z tego źródło dochodu – udaje mu się skonstruować w domowym warsztacie około 1000 egzemplarzy tego instrumentu i sprzedać je uzyskując ponad 50 tyś. dolarów.
Syntezator Mooga złożony był z pewnej liczby modułów zasilanych ze wspólnego zasilacza i umieszczonych w jednej obudowie. Tymi modułami były: generatory drgań, szumów i obwiedni, filtry dolno- i górnoprzepustowe, wzmacniacze sterowane napięciem, klawiatura napięciowa oraz szereg modułów pomocniczych mających za zadanie mieszanie sygnałów i przystosowywanie napięcia wyjściowego do standardowego wejścia konsolety (wzmacniacza lub magnetofonu). Powyższe możliwości nadały nowe znaczenie terminowi kompozycja muzyki…
Moog wprowadza zestaw filtrów sterowanych napięciem (jego oryginalny wynalazek) i rozbudowany generator obwiedni współpracujący ze sterowanym wzmacniaczem. Rozwiązaniem uniwersalnym jest takie dobranie napięć wyjścia i wejścia każdego z urządzeń, aby wyjście każdego z modułów mogło posłużyć jako napięcie sterujące lub jako sygnał foniczny dla każdego z pozostałych. Połączenia między modułam następowały za pomocą kabli i wtyków „telefonicznych”.
Syntezator Mooga umożliwiał pracę wielośladową, posiadał bowiem kilka niezależnych wyjść. Oprócz pokręteł i przełączników ręcznych, dla sterowania poszczególnymi parametrami można było używać 4- lub 5–oktawowej klawiatury napięciowej, co dawało po prostu możliwość „grania” na syntezatorze jak na instrumencie klawiszowym. I to było może największą rewolucją wprowadzoną do muzyki elektronicznej przez syntezator.
09 14
Syntezator modułowy dawał wreszcie możliwość wyjścia poza laboratorium i umożliwiał produkowanie muzyki w czasie rzeczywistym np. wprost na sali koncertowej. Zbiegło się to z ogólną modą na elektronikę w muzyce i tak obok gitar elektrycznych, organów i innych przystawek znalazł swe miejsce nowy „instrument” — syntezator, bez którego możliwości brzmieniowych do dziś dnia nie może sie obejść praktycznie żadna produkcja muzyczna na świecie.
Jednym z nielicznych nabywców syntezatora Mooga okazał się skromny kompozytor Walter Carlos. Kupił go w 1966 roku i trochę dla zabawy nagrał kilka utworów J.S. Bacha. W roku 1968 taśmę Carlosa pod tytułem Switched-on-Bach wydała firma płytowa Columbia. W ciągu roku sprzedanych zostało ponad pół miliona egzemplarzy. Płyta znalazła się na listach przebojów „Billboardu”, a nazwisko Roberta Mooga na szpaltach największych magazynów ilustrowanych.
Moog wprowadza filtry sterowane napięciem (jego oryginalny wynalazek) i rozbudowany generator obwiedni współpracujący ze sterowanym wzmacniaczem. Rozwiązaniem uniwersalnym jest takie dobranie napięć wyjścia i wejścia każdego z urządzeń, aby wyjście każdego z modułów mogło posłużyć jako napięcie sterujące lub jako sygnał foniczny dla każdego z pozostałych. Połączenia między modułam następowały za pomocą kabli i wtyków „telefonicznych”.
Termin „syntezator” pojawił się w połowie lat pięćdziesiątych dla określenia urządzeń sterowanych papierową taśmą perforowaną jak Mark II Synthesizer firmy RCA i syntezator studia Siemensa w Monachium. Za wynalazcę ”nowożytnego” syntezatora uważa się Roberta C. Mooga, który w r. 1964 zaprezentował pierwszy syntezator modułowy zaopatrzony w klawiaturę napięciową, który na zawsze odmienia sposób tworzenia i produkowania nowych gatunków muzyki jak choćby muzyka ilustracyjna.
Syntezator Mooga złożony był z pewnej liczby modułów zasilanych ze wspólnego zasilacza i umieszczonych w jednej obudowie. Tymi modułami były: generatory drgań, szumów i obwiedni, filtry dolno- i górnoprzepustowe, wzmacniacze sterowane napięciem, klawiatura napięciowa oraz szereg modułów pomocniczych mających za zadanie mieszanie sygnałów i przystosowywanie napięcia wyjściowego do standardowego wejścia konsolety (wzmacniacza lub magnetofonu). Powyższe możliwości nadały nowe znaczenie terminowi kompozycja muzyki…
Ostatnie komentarze